Język kaszubski – podstawowe informacje

O dialekcie kaszubskim słyszało wielu, jednak nie każdy miał okazję spotkać się z nim osobiście. Turystyka Kaszub wymaga porozumienia pomiędzy gośćmi, a lokalną społecznością, dlatego aby usłyszeń coś w tym języku, warto brać udział w specjalnych wydarzeniach lokalnych. Jest to dodatkowo jedyny żywy i używany na co dzień przez tak dużą liczbę osób dialekt pomorski, dlatego tym bardziej warto się z nim zapoznać – chociażby z czystej ciekawości lub jako ciekawostką regionalną kraju, w którym żyjemy.

Odrobina faktów historycznych

Historia dialektu kaszubskiego sięga bardzo zamierzchłych czasów, dlatego dziś mieszkańcy tego regionu mogą być tak bardzo dumni ze swojej spuścizny wiekowej. Aby przybliżyć odrobinę to, o jakim odstępie czasu mówimy, warto uświadomić sobie następujące fakty:
– pierwszy tekst spisany z użyciem kaszubizmów pochodzi z 1402,
– pierwszy tekst drukowany w całości po kaszubsku to już rok 1586,
– współczesna forma tego dialektu została unormowana w roku 1879,
– za język regionalny, kaszubski został uznany dopiero w 2005 roku,
– od 2009 roku istnieje specjalizacja nauczycielska o nazwie kaszubistyka, którą mogą wybrać studenci Uniwersytety Gdańskiego.

Kilka słówek… na dobry początek

Tym, co jest najbardziej charakterystyczne dla każdego języka, jest oczywiście słownictwo. Śmiejemy się z wymowy czeskiej, drżymy przed powagą zdań niemieckich, a na co dzień posługujemy się często zapożyczeniami chociażby z języka angielskiego. Kaszubska mowa również ma kilka perełek – o ile cała nie jest perłą w koronie Pomorza. Mogą to być np. takie określenia, jak:
– belni (piękny)
– błotko (staw)
– chiże (szybko)
– cknąc (wąchać)
– dana (świerk)
– fojt (duży kawałek chelba)
– grocz (muzykant)
– juńc (młody byk)

Brak komentarzy

Zostaw komentarz